به گزارش اسلام تایمز به نقل از خبرگزاری فارس، پايگاه اينترنتي "كامان دريمز " (Common Dreams) در مقالهاي به قلم "آميتاب پال " (Amitabh Pal) تصريح كرد: عليرغم اينكه سالهاست بحث بر سر حماقتي به نام "تجاوز به عراق " در محافل مختلف جاري است، برخي از رسانههاي غربي انتخابات اخير پارلماني عراق را به مستمسكي براي توجيه اين اقدام نابخردانه بدل كردهاند.
نشريه "نيوزويك " (Newsweek) با پوشش خبري فرآيند رايگيري در عراق آن را "پيروزي نهايي " قلمداد كرده و روزنامهنگاري بهنام "تونكو واراداراجان " (Tunku Varadarajan) نيز نوشته است: "آنچه عراق ظرف پنج سال بدان دست يافته است يك معجزه سياسي است و كساني كه منكر اين معجزهاند را به واقع ميتوان بيانصاف خواند. "
* تلاش نيويوركتايمز براي تقدير از بوش بخاطر تجاوز به عراق!
"توماس فريدمن " (Thomas Friedman)، خبرنگار مقيم نيويوركتايمز (New York Times) در خاورميانه نيز از ديدن صحنهاي كه طي آن يك مادر عراقي راي خود را به پسر كوچكش ميدهد تا در صندوق راي بيندازد بسيار احساساتي شده است. وي اظهار داشت: "جورج دابليو بوش، رئيس جمهوري سابق آمريكا درست ميانديشيد كه اين منطقه تشنه دموكراسي است. دموكراسي در هيچ جاي ديگري همچون عراق از نو زاده نشده است چرا كه عراقيها چيزي از دموكراسي نميدانستند. "
پال ادامه داد: بهتر است كه فريدمن حداقل روزنامهاي را كه خودش در آن مشغول به كار است به دقت بخواند! واقعيت اين است كه مردم خاورميانه به هيچوجه تحت تاثير اين رايگيري قرار نگرفتهاند.
نيويوركتايمز چندي پيش نوشت: "در اين منطقه انتخابات سالهاست كه به منزله ابزاري براي بهبود چهره حكام انحصارطلب و مشروعيت بخشيدن به ايشان استفاده شده است. اين پيشزمينه ذهني به همراه خشونتهاي مورد انتظار در روز انتخابات به اشغال عراق توسط نيروهاي آمريكايي و نفوذ ايران در عراق، منجر شده است تا تحليلگران اين انتخابات را به عنوان يك موفقيت ارزيابي نكرده و عراق را كشوري در مسير ثبات قلمداد نكنند. "
هر چند كه شجاعت رايدهندگان عراقي قابل تقدير است و بايد اذعان داشت كه امنيت كنوني در عراق بهتر از امنيت اين كشور در گذشته است اما بايد توجه داشت كه هيچيك از اينها تجاوز به عراق و تلفات ناشي از آن را توجيه نميكند.
* نميتوان از كنار جنايات صورت گرفته در عراق به راحتي گذشت
بنابر گزارش فوق، تخمينهاي مترتب بر ميزان تلفات شهروندان عراقي از زمان تجاوز دولت بوش به اين كشور از 100 هزار تا يك ميليون نفر در تناوب است. ميليونها عراقي در اثر اين تجاوز مجبور به فرار به خارج از كشور شده يا در سرزمين خويش آواره شدند. در همين شرايط جنايت عليه زنان عراقي نيز فزوني يافت. بيتفاوت از كنار اين فجايع گذشتن بيوجداني است.
واقعيت اين است كه آمريكاييها هميشه با تكرار جملاتي همچون "دلتان ميخواهد طالبان به قدرت برگردد؟ " يا "دلتان ميخواهد صدام به قدرت بازگردد؟ " از اين جنايات دفاع ميكنند. به قول "رابرت فيسك " (Robert Fisk)، "بار ديگر ملتي به آتش كشيده شد تا دموكراسي خود را به غرب نشان دهد. "
در ضمن، در زمان تجاوز به عراق به همه گفته شد كه علت اصلي اين تهاجم وجود تسليحات كشتار جمعي در عراق است. دموكراسي براي دولت بوش در جريان اين تجاوز مسئلهاي درجه دوم محسوب ميشد و تنها زماني علم شد كه داستانسرايي دولت بوش در خصوص تسليحات كشتار جمعي عراق غلط از آب درآمد.
پال در پايان تاكيد كرد: ايالات متحده تنها براي فرار از انتقادات بهانه ديگري براي تجاوز به عراق تراشيد و اين بهانه جديدي چيزي جز استقرار دموكراسي در اين كشور نبود. آمريكاييها بايد بدانند كه حقوق بشر يا دموكراسي را نميتوان با بمب بر سر مردم ريخت.
