اسلام تايمز 30 بهمن 1395 ساعت 7:49 https://www.islamtimes.org/fa/article/610562/نگاه-راهبردی-رژیم-صهیونیستی-کشورهای-آفریقایی -------------------------------------------------- عنوان : نگاه راهبردی رژیم صهیونیستی به کشورهای آفریقایی -------------------------------------------------- اسلام تایمز: بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی، چند روز قبل در جریان ملاقات با سفرای این رژیم در آفریقا از نقشه خود برای نفوذ در این قاره خبر داد و از آنها خواست تا برای تغییر رویکرد کشورهای آفریقایی در رای دادن به نفع تل آویو در سازمان ملل تلاش کنند. متن : قاره آفریقا از ابتدای تاسیس این رژیم در استراتژی اسرائیل دارای اهمیت بسیاری بوده است. بنیانگذاران اسرائیل می دانستند پیدایش کشوری در قلب دنیای عرب مورد پذیرش سایر کشورهای عربی و حاضر در خاورمیانه قرار نخواهد گرفت. از این رو بن گوروین، اولین نخست وزیر اسرائیل، با ارائه استراتژی پیرامونی، برقراری رابطه با کشورها و گروه های غیر عرب و یا اسلامی که هویت دینی در آنها چندان پر رنگ نبود در دستور کار تل آویو قرار گرفت. در واقع،اگرچه در ابتدای تاسیس رژیم صهیونیستی، کشورهای ایران در زمان حاکمیت خاندان پهلوی، کشور ترکیه و اتیوپی و همچنین کردهای عراق مورد توجه مقامات این رژیم واقع شدند، اما در کمتر از 15 سال بعد از تاسیس این رژیم، موج استقلال خواهی کشورهای آفریقایی نیز فرصتی به تل آویو داد تا با برقراری ارتباط با کشورهای تازه استقلال یافته، سنگ بنای همکاری با آنها را گذاشته باشد. لذا رژیم صهیونیستی در شمار اولین کشورهایی بود که کشورهای تازه استقلال یافته آفریقایی را به رسمیت شناخت و مبادرت به برقراری روابط دیپلماتیک با آنان کرد. بر این اساس تعداد سفارت خانه های اسرائیلی در قاره آفریقا تا پایان سال 1962 به 22 و تا سال 1972 به 32 سفارت رسید. همکاری های سیاسی و استراتژیک اسرائیل با کشورهای قاره آفریقا تا پایان قرن بیست با فراز و نشیب های بسیاری روبرو بود. در برهه ای از زمان تعداد کشورهای دوست و همراه آفریقایی رژیم صهیونیستی کاهش و در زمانی دیگر افزایش می یافت. تشکیل جنبش همکاری های عربی-آفریقایی و سازمان وحدت آفریقا باعث قطع ارتباط دوره ای برخی از کشورهای این قاره با اسرائیل شد اما حمایت تل آویو از سرنگونی نظام آپارتاید در کشور آفریقای جنوبی و همچنین مشکلات اقتصادی موجب نزدیکی روابط آن ها گردید. براساس این روند، در پایان قرن بیست حدود چهل کشور آفریقایی با اسرائیل دارای روابط دیپلماتیک بودند که این رقم از تعداد متحدان آفریقایی این رژیم در دهه 60 و اوج استقلال خواهی آفریقایی ها بیشتر بود. اهمیت داشتن متحدانی آفریقایی توسط اسرائیل تنها به افزایش پذیرش این رژیم در جامعه جهانی خلاصه نمی شود. قاره آفریقا به لحاظ اقتصادی به دلیل دارا بودن منابع طبیعی و معدنی غنی و همچنین فرصتی بزرگ برای توسعه و پیشرفت و افزایش توان اسرائیل به شمار می رود. در همین حال کشورهای این حوزه جغرافیایی نیازمند سرمایه گذاری خارجی و واردات کالا از اسرائیل بوده اند. با توجه به تعداد بالای کشورهای آفریقایی در سازمان ملل، هم پیمانی با آنها می توانست وزن سیاسی تل آویو را در این نهاد بین المللی افزایش دهد، موضوعی که اخیرا نیز به شکل علنی از سوی نتانیاهو خطاب به سفرای این رژیم گوشزد شده است. 61 کشور آفریقایی در مجمع عمومی حضور دارند و اگرچه قطع نامه ها و مصوبات این مجمع لازم الاجرا نیست اما از بعد سیاسی و اخلاقی میتواند بر جریان سازی های بین المللی موثر باشد. در این راستا پیش تر نیز اسرائیل برای تحقق اهدافش در این قاره برخی شبکه های غیررسمی را در آفریقا راه اندازی کرده بود که توسط اتباع اسرائیلی اداره می شدند. از جمله آن ها می توان به نفوذ اتباع اسرائیلی در درون هیئت های حاکمه و انجام برخی فعالیت های اقتصادی بنیادی در تعدادی از کشورهای آفریقایی همچون کنیا، کنگو کینشازا، اتیوپی و کامرون اشاره کرد. سیاست دیگری که مقامات اسرائیل برای افزایش متحدان آفریقایی در دستور کار قرار داده، ایجاد آشوب و تجزیه در کشورهایی است که می توانند تبدیل به مانعی در نفوذ این رژیم شوند. تقسیم سودان به عنوان بزرگترین کشور مسلمان قاره آفریقا به دو قسمت شمالی و جنوبی در سال 2011 با دخالت های خارجی یکی از این موارد است. به دنبال این اتفاق، سودان جنوبی اندک زمانی پس از استقلال اسرائیل را به رسمیت شناخت و وارد رابطه با این رژیم شد. اهمیت این کشور علاوه بر مسائل سیاسی در ذخایر نفتی است که از آن برخوردار است. بیش از 68 درصد نفت سودان پس از تقسیم این کشور به منطقه سودان جنوبی قرار گرفت. براین اساس می توان گفت طرح های رژیم صهیونیستی برای قاره آفریقا مسبوق به سابقه و در راستای افزایش توان اقتصادی و در نتیجه حفط بقایش است، همچنانکه در شرایط فعلی با جدیت و گستردگی بیشتری در جریان است تا از این طریق نه تنها از پتانسیل های اقتصادی این کشورها به نفع خود بهره برد، بلکه با جلب نظر این کشورها، از آرای آنها در مجامع بین المللی برای خود و اقداماتش در منطقه، مشروعیت ایجاد نماید.